پاسخ کوتاه: در حقوق ایران، مهریه تعهد مالیِ قانونی و امری (آمره) است که به محض وقوع عقد نکاح بر ذمه زوج مستقر میشود و هدفهای چندگانه دارد: حمایت مالی حداقلی از زن، جنبه نمادین-فرهنگی، و کارکرد تضمینی در برابر نقض تعهدات زوج. در مقابل، در نظام حقوقی ایالات متحده «مهریه» بهعنوان نهاد قانونی وجود ندارد؛ نزدیکترین ابزار به برخی کارکردهای مهریه «قراردادهای پیش از ازدواج» (Prenuptial Agreements) هستند. با این حال، این قراردادها از حیث مبنا، ماهیت، الزامات شکلی و قلمرو حمایت با مهریه تفاوتهای بنیادین دارند. نسبت آن دو «تشابه کارکردی نسبی» و «تفاوت ساختاری و مبنایی» است. 1) چارچوب حقوق ایران - مبنا: مطابق ماده 1082 قانون مدنی، به مجرد وقوع عقد نکاح، زن مالک مهر میشود و میتواند هر نوع تصرفی در آن بنماید. ماده 1087 نیز تعیین مهر را در ضمن عقد یا پس از آن مجاز میداند و در صورت عدم تعیین، مهرالمثل قابل مطالبه است. الزام به پرداخت، بهویژه در طلاق، با نهادهای اجرایی مانند امکان صدور اجرائیه (قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی) تقویت میشود. - ماهیت: حق مالی مستقل و قهری برای زوجه، بدون نیاز به اثبات تقصیر یا شرط خاص، و غالباً قابل مطالبه در هر زمان پس از عقد. عدم پرداخت میتواند منجر به تعقیب ضمانتهای ا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری