راهنمای کامل اثبات نسب در قوانین ایران 1) مفهوم نسب در حقوق ایران - نسب، رابطه خونی و حقوقی میان دو نفر است که یکی از نسل دیگری باشد؛ مانند رابطه پدر/مادر با فرزند. این رابطه آثار مهمی در ارث، ولایت، نفقه، حضانت، نام خانوادگی، محرّمیت نکاح، و مطالبه دیه دارد. - قانون مدنی اصطلاح «نسب» را بهطور پراکنده بهکار برده و تعریف صریح ارائه نداده است، اما از مجموع مواد میتوان مفهوم و اقسام آن را استنباط کرد. مهمترین مقررات: مواد 1158 تا 1167 ق.م. (امارههای نسب مشروع و نفی ولد)، مواد 884، 887، 1032، 1045، 1168 به بعد، و نیز قوانین آیین دادرسی مدنی و آییننامه ثبت احوال. 2) انواع نسب در حقوق ایران الف) نسب مشروع (نکاحی) - تعریف: نسبی که از رابطه زناشویی صحیح یا در برخی موارد نکاح فاسد با شرایط خاص ایجاد شود. - مستند قانونی: - ماده 1158 ق.م.: طفل متولد در زمان زوجیت و تا حداکثر 10 ماه پس از انحلال نکاح به شوهر ملحق میشود (اماره قانونی). - ماده 1159 ق.م.: طفل متولد از نکاح منقطع نیز در صورت رعایت مهلتها به شوهر ملحق میشود. - ماده 1160 ق.م.: در صورت نزدیکی به شبهه نیز الحاق ممکن است. - ماده 1167 ق.م.: طفل ناشی از زنا به زانی ملحق نمیشود (در بحث نسب غیرمشروع توضیح میآید). - آثار: ارثبری متقابل، ولایت قهری پدر و جد پدری (ماده 1180 ق.م.)، نفقه (ماده 1199 ق.م.)، محرّمیت نکاح (مواد 1045 به بعد). ب) نسب در نکاح فاسد و نزدیکی به شبهه - اگر عقد نکاح بهدلیل برخی ایرادات فاسد باشد ولی طرفین جاهل
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری