راهنمای کامل اثبات نسب در حقوق ایران و مدارک لازم برای طرح دعوا 1) مفهوم و انواع نسب - نسب در حقوق ایران رابطه خونی میان طفل و والدین است. اثبات نسب معمولاً در سه قالب مطرح میشود: - اثبات نسب پدری (انتساب طفل به پدر) - اثبات نسب مادری (انتساب طفل به مادر) - نفی نسب (انکار پدر یا مادر بودن) - قوانین اصلی: مواد 1158 تا 1167 قانون مدنی (امارات و آثار نسب)، مواد 1161 تا 1163 (اَمهات و قرائن)، مواد 884 و 885 (ارث و نسب نامشروع)، ماده 1257 قانون مدنی (ادله اثبات)، مواد 261 تا 265 قانون امور حسبی (تحقیق در نسب در امور حسبی)، قانون حمایت خانواده 1391 (صلاحیت و رسیدگی)، و قانون ثبت احوال. 2) اصل و امارات قانونی در اثبات نسب - اماره فراش (ماده 1158 ق.م.): طفلی که در زمان زوجیت متولد شود متعلق به شوهر است، مشروط به امکان نزدیکی از تاریخ نکاح تا تولد (ماده 1159 ق.م.). این قویترین اماره قانونی در اثبات نسب پدری است. - اقرار به نسب (مواد 1273 تا 1275 ق.م.): اقرار شخص به نسب دیگری در صورت وجود شرایط قانونی میتواند مؤثر باشد؛ بهویژه اقرار پدر به فرزندی در صورت امکان عقلی و عادی. - شهادت، امارات قضایی و سوگند (ماده 1258 ق.م. ادله اثبات: اقرار، اسناد، شهادت، امارات، قسم). - انکار و نفی ولد: شوهر فقط از طریق دعوای نفی نسب و در مهلت مقرر میتواند اماره فراش را بیاثر کند (مواد 1161، 11
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری