پاسخ بهعنوان وکیل دادگستری ایران 1) تعریف حسن نیت و فقدان حسن نیت در صدور و گردش چک - حسن نیت: در حقوق ایران، حسن نیت یعنی رفتار متعارف، صادقانه و عاری از تقلب و سوءنیت در صدور، ظهرنویسی، تضمین و وصول چک. دارنده با حسن نیت کسی است که چک را بدون اطلاع از اشکالات قانونی، بدون مشارکت در تقلب، و به اتکای ظاهر سند (ظاهر قابل اعتماد) تحصیل کرده است. - فقدان حسن نیت: یعنی علم یا بیاعتنایی عامدانه به اوضاعی که نشان میدهد چک مشروع و قابل اتکا نیست، یا مشارکت مستقیم/غیرمستقیم در اقدام متقلبانه. مصادیق رایج: صدور چک تضمینیِ صوری به قصد فرار از دین، صدور چک بدون تاریخ معتبر یا با تاریخگذاری صوری تبانیشده، صدور/انتقال چک بابت معامله نامشروع، علم دارنده به بلامحل بودن و با این حال تحصیل چک به قصد فشار ناروا، تبانی در سفیدامضاء و پر کردن خلاف توافق. مبنای قانونی: - قانون صدور چک (اصلاحی 1397): مواد 3، 7، 10، 13، 21 مکرر و 23 در مورد ضمانتاجراها، وصف کیفری چک بلامحل، ترتیب گواهینامه عدم پرداخت و سامانه صیاد. هرچند اصطلاح “حسن نیت” بهصراحت تعریف نشده، اما در رویه و تفسیر از قواعد عام ادله اثبات، اصل صحت معاملات (ماده 223 قانون مدنی)، قاعده يد (ظاهر سند)، و مواد مربوط به مسئولیت ظهرنویس و ضامن استفاده میشود. - قانون تجارت: مقررات اسناد
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری