چه اقداماتی پیش از طرح دعوا توصیه می‌شود؟

راهنمای عملی اثبات فقدان حسن نیت در صدور چک و اقدامات پیشنهادی پیش از طرح دعوا الف) مفهوم و مبنای حقوقی فقدان حسن نیت در چک - در حقوق ایران، اصل بر حسن نیت دارنده و صادرکننده است و اثبات فقدان حسن نیت بر عهده مدعی است. فقدان حسن نیت معمولاً به معنای علم به بی‌اعتباری چک، صوری بودن معامله، سوءاستفاده از سفیدامضاء، تبانی برای اضرار بدهکار یا اقدام برخلاف توافق است. - مواد مرتبط: - قانون صدور چک مصوب 1355 و اصلاحات 1397 (خصوصاً مواد 3، 7، 10، 13، 14 و 21 مکرر) - مواد 10، 190، 219، 220، 221، 223، 301، 302 و 307 قانون مدنی (اعتبار قرارداد، ایفای ناروا) - مواد 314 به بعد قانون تجارت (ماهیت براتی چک) - قواعد عام مسئولیت مدنی و سوء‌نیت، و نیز اصل «ثبات اسناد تجاری» و «حسن نیت دارنده» که در رویه قضایی پذیرفته شده است. - در عمل، اثبات سوءنیت دارنده یا صادرکننده برای: - دفاع در برابر دعوای مطالبه وجه/اجرای ثبت، - جلوگیری از تعقیب کیفری یا اثبات بی‌حقی شاکی، - بی‌اثر کردن امتیازات دارنده با حسن نیت (خصوصاً در ظهرنویسی‌ها) به‌کار می‌رود. ب) اقدامات عملی پیش از طرح دعوا (یا دفاع) جهت جمع‌آوری دلیل 1) استعلام و تکمیل ادله بانکی - اخذ گواهی عدم پرداخت رسمی از بانک (شامل کد رهگیری و علت برگشت؛ ماده 4 و 5 قانون صدور چک اصلاحی). - درخواست تصویر ظهر و روی چک از بانک (مفید برای شناسایی ظهرنویسان، قید شروط، قلم‌خوردگی‌ها). - استعلام گردش