در جلسه رسیدگی چگونه استدلال کنیم؟

در پاسخ به این پرسش، ابتدا باید چارچوب حقوقی و سپس راهبرد عملی ارائه شود. در دعاوی مربوط به چک، «فقدان حسن نیت» معمولاً برای بی‌اثر کردن امتیازات دارنده و دفاع در برابر مسئولیت (مدنی یا کیفری) یا محدود کردن آثار «اصل استقلال و تجریدی بودن چک» مطرح می‌شود. محور کار شما اثبات این است که دارنده یا صادرکننده (بسته به موضع شما) با علم به عدم استحقاق، امر متقلبانه یا سوءاستفاده از حق اقدام کرده است. 1) مبانی قانونی و رویه‌ای مرتبط - قانون صدور چک (اصلاحی 1397): - ماده 3، 7، 10 و 21 مکرر درباره مسئولیت‌ها، ممنوعیت‌ها و سامانه‌ها (صیاد) اهمیت دارد. - در بُعد کیفری (صدور چک بلامحل)، سوءنیت (علم به کسری موجودی هنگام صدور) شرط است. اثبات فقدان حسن نیت صادرکننده یعنی نشان دهید علم به عدم تأمین وجه و قصد اضرار وجود داشته است. - قانون تجارت: - مواد 310 به بعد درباره ماهیت چک و مسوولیت امضاکنندگان. اصل تجریدی بودن اسناد تجاری به نفع دارنده با حسن نیت است؛ اثبات فقدان حسن نیت دارنده می‌تواند ایرادات مبنایی را قابل استناد کند. - قانون مدنی: - ماده 132 (سوءاستفاده از حق) و ماده 975 (نظم عمومی و اخلاق حسنه) به عنوان اصول عام. قواعد «لاضرر»، «قاعده فریب/تدلیس» (مواد 438 و بعد) در روابط مبنایی قابل تمسک است. - آیین دادرسی مدنی و کیفری: - بار اثبات بر عهده مدعی است. ماده 199 ق.آ.د.م در خصوص اختیار دادگاه در تحصیل دلیل و ارزیابی امارات مفید است. ماده 211 ق.م.ا در تعریف علم قاضی. - رأی وحدت رویه و رویه قضایی: - اصل: دارنده با حسن نیت حمایت می‌شود؛ دارنده بدنیّت از حمایت‌های شکلی محروم می‌شود. دادنامه‌های متعدد هیأت عمومی در برتری حمایت از دارنده با حسن‌نیت در اسناد تجاری قابل استناد است، اما امکان استناد ایرادات علیه دا