انتقال دین چیست و چه تفاوتی با انتقال طلب دارد؟

انتقال دین چیست و چه تفاوتی با انتقال طلب دارد؟ 1) تعریف‌ها و مبانی قانونی - انتقال دین (Assumption/Transfer of Debt): در حقوق ایران، اصل بر این است که بدهکار جز با رضایت داین از دین رها نمی‌شود و شخص ثالث نیز بدون قبول داین، جای بدهکار نمی‌نشیند. نهاد کلاسیک و صریح در قانون مدنی برای جایگزینی بدهکار، «تبدیل تعهد» به سبب تبدیل مدیون است (ماده 292 قانون مدنی). به عبارت دیگر، انتقال دین به معنای دقیق حقوقی، غالباً در قالب «تبدیل تعهد به تغییر شخص مدیون» محقق می‌شود و نیازمند رضایت داین است. - ماده 292 ق.م.: تبدیل تعهد به یکی از جهات از جمله «تبدیل مدیون» حاصل می‌شود. - ماده 293 ق.م.: در تبدیل تعهد، ذمه مدیون سابق بری و مدیون جدید قائم‌مقام می‌شود، مشروط به تراضی طرفین ذی‌نفع. - نتیجه: انتقال دین بدون رضایت داین اثر حقوقیِ جایگزینی بدهکار را ندارد و صرفاً ممکن است یک تعهد داخلی میان بدهکار اصلی و شخص ثالث ایجاد کند (تعهد به تحمّل دین) که در برابر داین تا زمانی که او نپذیرد، مؤثر نیست. - انتقال طلب (Assignment of Claim): انتقال طلب در حقوق ایران پذیرفته شده و می‌تواند به صورت قراردادی میان داین (انتقال‌دهنده) و منتقل‌الیه (طلبکار جدید