خلاصه پاسخ: - ماده ۴۰۱ قانون مدنی: «خیار شرط باید برای مدت معین باشد و الا هم شرط خیار و هم بیع باطل است.» - اثر عملی: اگر در قرارداد (مثلاً بیع) برای خیار شرط مدت تعیین نشود، اصل عقد و خود شرط هر دو باطل هستند؛ یعنی قرارداد از اساس منتفی است و تعهدات ناشی از آن شکل نمیگیرد. - راهحلهای قراردادی: تعیین مدت مشخص، استفاده از ملاکهای قابل محاسبه زمانی، تعیین سازوکار تکمیلی برای تعیین مدت، یا استفاده از خیارات قانونی جایگزین. تحلیل کاربردی ماده ۴۰۱ و آثار آن 1) متن و مفاد ماده ۴۰۱ - قانون مدنی: ماده ۴۰۱ تصریح میکند که خیار شرط باید دارای مدت “معین” باشد؛ در غیر این صورت، هم شرط و هم بیع باطل میشود. - در کنار آن، ماده ۳۹۹ ق.م. امکان درج خیار شرط در عقد بیع را پیشبینی کرده و اصل صحت خیار شرط را منوط به رعایت قیود قانونی (از جمله تعیین مدت) میداند. 2) مفهوم “مدت معین” - “معین
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری