پاسخ بهعنوان وکیل دادگستری ایران خلاصه کاربردی: - ماده 401 قانون مدنی: «خیار شرط باید در مدت معین باشد و الا باطل است.» - نتیجه اصلی: اگر طرفین، برای خیار شرط، مدت مشخص و قابل احراز تعیین نکنند، اصلِ شرطِ خیار از اساس باطل است و حق فسخ مبتنی بر آن به وجود نمیآید. همچنین اعمال خیار شرط باید در همان بازه زمانیِ مقرر و بهصورت صریح و غیرمردد انجام شود؛ پس از انقضاء مدت، خیار ساقط میشود. چارچوب قانونی مرتبط: - ماده 399 ق.م.: امکان اشتراط خیار برای بایع، مشتری یا هر دو، یا حتی برای ثالث. - ماده 400 ق.م.: امکان تعیین خیار برای تمام یا بعض مبیع یا برای یکی از متعاملین. - ماده 401 ق.م.: لزوم تعیین مدت خیار شرط، در غیر اینصورت بطلان شرط. - ماده 402 ق.م.: اگر مدت خیار مبهم باشد ولی قابل تعیین باشد، خیار صحیح است؛ اما اگر بهگونهای باشد که قابل تعیین نباشد، باطل است. - ماده 449 ق.م.: سقوط خیار به اسبابی مانند اسقاط صریح یا ضمنی، انقضای مدت، تلف مورد معامله در برخی خیارات (با شرایط)، اسقاط به تبع اقداماتی که دلالت بر التزام به عقد دارد و... - قواعد عمومی قراردادها (مواد 10، 219، 223 ق.م.) و اصل لزوم قراردادها مگر بهموجب خیار یا اقاله. ۱) منظور از خیار شرط و جایگاه ماده 401 - خیار شرط حق فسخی است که طرفین در ضمن عقد ل
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
