منظور از مالکیت چاه آب در حقوق ایران چیست؟

منظور از «مالکیت چاه آب» در حقوق ایران، مالکیت بر تأسیسات و حق انتفاع/برداشت از آب تحت ضوابط قانونی است، نه مالکیت مطلق بر خودِ آب به‌عنوان یک مال خصوصی. به بیان دقیق‌تر: 1) اصل حاکم: آب‌های زیرزمینی انفال و ثروت‌های عمومی‌اند - به موجب اصل 45 قانون اساسی و ماده 1 قانون توزیع عادلانه آب مصوب 1361، آب‌های سطحی و زیرزمینی جزو انفال و در اختیار حکومت اسلامی (دولت) هستند. بنابراین آب به‌خودی‌خود قابل تملک خصوصی نیست، مگر در حدودی که قانون اجازه بهره‌برداری داده است. 2) مالکیت چاه به‌عنوان «تأسیسات» و تمایز آن از «حق آب» - شخص می‌تواند مالک چاه (به‌عنوان یک عمل مصنوعی/تأسیسات حفر، لوله، پمپ، موتورخانه و…) باشد. این مالکیت تابع قواعد اموال غیرمنقول و ملحقات ملک است (مواد 12 و 22 و 23 قانون مدنی در خصوص املاک و توابع). - اما حق برداشت از آب چاه، م