صلح عمری چیست؟ - صلح عمری قراردادی است که طی آن مالک (مصالح) عین مال خود را به دیگری (متصالح) منتقل میکند اما حق انتفاع یا حق عمری (استفاده و بهرهبرداری) از آن مال را تا پایان عمر برای خود یا شخص ثالث نگه میدارد. به بیان ساده: مالکیت عین به متصالح منتقل میشود، ولی منافع تا زمان فوتِ کسی که حق عمری به نفع او برقرار شده، در اختیار همان شخص میماند. - مستند قانونی: نهاد «صلح» در مواد 752 الی 770 قانون مدنی پیشبینی شده و حق عمری/منفعت در مواد 40 تا 43 قانون مدنی (عمری، رقبی، سکنی) و نیز قواعد عمومی عقود (مواد 10، 183، 190 و بعد) مورد شناسایی است. صلح، عقدی مسامحی و جامع است و طبق ماده 758 «صلح ممکن است یا در مورد رفع تنازع موجود یا جلوگیری از تنازع احتمالی و یا در مورد معامله و غیر آن واقع شود.» تفاوت صلح عمری با هبه - انتقال مالکیت: - صلح عمری: مالکیت عین غالباً فوراً به متصالح منتقل میشود، ولی حق انتفاع برای مصالح تا پایان عمر باقی میماند. - هبه: مالک، مال را رایگان به مَوهوبله تملیک میکند (ماده 795 ق.م) و اصولاً همراه با منافع است مگر شرط خلاف. میتوان هبه معوض یا با قید حق انتفاع هم تنظیم کرد، اما قالب اصلی هبه انتقال مجانی بدون حفظ منافع است. - قبض: - هبه تا قبض واقع نشود، تحقق نمییابد (ماده 798 ق.م). - صلح به قبض نیاز ذاتی ندارد مگر آنکه موضوع یا شروط طرفین اقتضای تسلیم داشته باشد. صِرف انعقاد عقد صلح، صحیح و
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری