توضیح کوتاه: در دعوای «اثبات وقوع بیع»، تفاوت کلیدی سند رسمی و سند عادی در «اعتبار اثباتی»، «قابلیت اجرا»، و «امکان انکار/تردید» است. سند رسمی مطابق قانون در برابر اشخاص ثالث و مراجع رسمی اعتبار بالاتری دارد و اجرای مفاد آن بدون طرح دعوا ممکن است؛ اما سند عادی (مثل قولنامه دستی) برای لازمالاجرا بودن نیاز به طرح دعوا و اثبات صحت دارد و در معرض انکار و تردید است. جزئیات حقوقی و مستندات: 1) تعریف و اعتبار سند رسمی و عادی - ماده 1287 قانون مدنی: سند رسمی، سندی است که نزد مأمور رسمی در حدود صلاحیت و با رعایت مقررات قانونی تنظیم شده باشد (مثل سند ثبتی/دفترخانه). غیر از این، سند عادی محسوب میشود. - ماده 1290 قانون مدنی: اسناد رسمی نسبت به طرفین و وراث و قائممقام آنان معتبر است و اعتبارشان فقط با ادعای جعل قابل خدشه است. - مواد 1291 و 1292 قانون مدنی: سند عادی علیه امضاکننده معتبر است، لیکن قابل انکار و تردید است؛ در مقابل سند رسمی، انکار و تردید مسموع نیست و فقط ادعای جعل یا ایرادات ماهوی پذیرفته میشود. - ماده 70 قانون ثبت اسناد و املاک: مفاد و مندرجات سند رسمی تا زمانی که مجعول بودنش ثابت نشده معتبر است. نتیجه عمل
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری