خلاصه پاسخ: - در نبودِ قولنامه یا سند کتبی، اثبات وقوع بیع ممکن است ولی نیازمند ادله قانونی جایگزین است. - تحویل مبیع و تصرف خریدار، قرینه بسیار مهم بر وقوع عقد بیع و پرداخت ثمن یا حداقل بر توافق طرفین بر بیع است، اما بهتنهایی همیشه کافی نیست. - بسته به نوع مال (منقول/غیرمنقول) و ارزش آن، قواعد ادله (شهادت، اماره ید، اقرار، رسیدها، مکاتبات، کارشناسی و…) و نیز مقررات شکلی آیین دادرسی مدنی اعمال میشود. - در اموال غیرمنقول ثبتشده، انتقال مالکیت با ثبت رسمی است؛ تصرف خریدار امارهای قوی بر وقوع معامله است ولی جای ثبت رسمی را نمیگیرد. چارچوب حقوقی: 1) اعتبار عقد بیع بدون سند کتبی - مطابق مواد 183، 190 و 338 قانون مدنی، عقد بیع از عقود رضایی است و برای صحت، صرف تراضی طرفین (اهلیت، قصد، موضوع معین، جهت مشروع) کافی است؛ شکل خاصی مانند نوشتن قولنامه شرط صحت عقد نیست، مگر در مواردی که قانون خاص تشریفات مقرر کرده است (مانند انتقال رسمی اموال غیرمنقول ثبتشده). - در املاک ثبتشده، انتقال مالکیت منوط به تنظیم سند رسمی است (قانون ثبت اسناد و املاک و رویه قضایی). قولنامه یا تراضی شفاهی، سبب ایجاد تعهد به تنظیم سند رسمی و آثار قراردادی میشود ولی مالکیت را منتقل نمیکند. 2) نقش تحویل مب
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری