سفته چیست و چه تفاوتی با چک دارد؟

سفته در قراردادهای داوری: راهنمای عملی 1) سفته چیست؟ - سفته (فته‌طلب) مطابق ماده 307 قانون تجارت، یکی از اسناد تجاری است که به موجب آن صادرکننده تعهد می‌کند مبلغ معینی را در موعد مقرر یا عندالمطالبه به دارنده یا به حواله‌کرد او بپردازد. عناصر اصلی سفته عبارت‌اند از: عنوان سفته، مبلغ، گیرنده (یا حواله‌کرد)، تاریخ سررسید (در صورت تعیین)، محل پرداخت، امضای صادرکننده (مواد 308 و 309 ق.ت). - سفته می‌تواند عندالمطالبه، به رؤیت، یا موجل باشد. در صورت عدم درج سررسید، طبق ماده 311 ق.ت، سفته عندالمطالبه محسوب می‌شود. - ضمانت امضای پشت سفته (ظهرنویسی برای ضمانت) و انتقال آن از طریق ظهرنویسی تابع قواعد اسناد تجاری است (مواد 245، 309 و 314 ق.ت). 2) تفاوت سفته با چک - ماهیت: - چک: وسیله پرداخت نقدی و جانشین پول است؛ باید عندالمطالبه قابل وصول باشد (ماده 310 ق.ت و قانون اصلاح قانون صدور چک مصوب 1397 و اصلاحات بعدی). - سفته: سند تعهد پرداخت است؛ لزوماً وسیله پرداخت نقدی فوری نیست و غالباً برای تضمین یا تأخیر در پرداخت به‌کار می‌رود. - تشریفات و نظام حقوقی: - چک: تابع قانون صدور چک است (با سازوکارهای خاص از جمله صدور گواهی عدم پرداخت، ثبت در سامانه صیاد، محرومیت‌های بانکی، اجرای مستقیم از طریق اجرای ثبت و اجرای احکام بر مبنای گواهی عدم پرداخت). - سفته: تابع قواعد عام قانون تجارت در باب برات و سفته و نیز قواعد