پاسخ کوتاه: سفته میتواند بهعنوان تضمین اجرای تعهدات طرف بازنده در داوری، تضمین هزینههای داوری، یا تضمین تبعیت از رأی داوری به کار رود؛ همچنین میتوان در متن سفته یا قرارداد پایه، شرط داوری و مرجع داوری را درج کرد تا اختلافات مرتبط با همان سفته یا قرارداد از طریق داوری حلوفصل شود. در تنظیم این سازوکار باید هم قواعد اسناد تجاری (قانون تجارت) و هم قواعد داوری (قانون آیین دادرسی مدنی و در صورت توافق، قواعد نهادی مانند داوری اتاق بازرگانی ایران) رعایت شود. راهنمای عملی و نکات حقوقی: 1) درج شرط داوری در قرارداد پایه و ارتباط آن با سفته - بهترین محل درج شرط داوری، قرارداد اصلی میان طرفین است که سفته بهعنوان تضمین اجرای آن اخذ میشود. طبق ماده 454 قانون آیین دادرسی مدنی، طرفین میتوانند توافق کنند اختلافات خود را به داوری ارجاع دهند. - با درج عبارت صریحی مانند «کلیه اختلافات ناشی از تفسیر، اجرای قرارداد حاضر و اسناد تضمینی مرتبط از جمله سفتهها از طریق داوری … حلوفصل میگردد»، اختلافات مرتبط با سفته (مثلاً ادعای سوءاستفاده از سفته، انطباق مبلغ با تعهد، شروط موجهبودن وصول) هم مشمول داوری میشود. - اگر شرط داوری فقط در قرارداد پایه باشد اما سفته جداگانه و بدون اشاره صادر شود، هنوز میتوان با استناد به ارتباط تبعی سفته با قرارداد، موضوع را به داوری برد؛ ولی شفاف
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری