بهعنوان وکیل دادگستری، در عمل بارها دیدهام که از «سفته» در کنار شرط داوری بهعنوان ابزار تضمین حسن اجرای تعهدات استفاده میشود. اما بهدلیل ویژگیهای شکلی و آثار حقوقی سفته، اگر بدون ملاحظات دقیق تنظیم شود، میتواند ریسکهای جدی برای هر دو طرف ایجاد کند. در ادامه، نقش سفته در بستر قراردادهای داوری و توصیههای عملی برای کاهش ریسک را بیان میکنم. 1) جایگاه و نقش سفته در کنار داوری - سفته (فتهطلب) سند تجاری لازمالاجرا با ویژگی تجریدی است؛ یعنی اصل بر استقلال آن از رابطه مبنایی است و دارنده میتواند صرفاً به مفاد سفته استناد کند (مواد 307 تا 309 و 314 قانون تجارت، و قواعد عام اسناد تجاری در رویه). در عین حال، میان طرفین اولیه امکان استناد به ایرادات رابطه مبنایی وجود دارد. - در قراردادهای داوری، سفته معمولاً بهعنوان تضمین حسن انجام تعهد، تضمین پرداخت اقساط، یا تضمین انجام تعهدات غیرپولی اخذ میشود. وجود شرط داوری مانع از صدور یا استفاده از سفته نیست؛ اما بر نحوه مطالبه و مرجع رسیدگی مؤثر است. - اگر قرارداد اصلی دارای شرط داوری باشد، اختلافات «ناشی از قرارداد» باید به داوری ارجاع شود (مواد 454 و بعد قانون آیین دادرسی مدنی). مطالبه وجه سفته بهعنوان سند مستقل، میتواند از مسیرهای متفاوتی پیگیری شود و اگر بهدرستی تنظیم نشود، موجب تعارض صلاحیت میان داوری و مراجع قضایی/اجرائیات اسناد میگردد. 2) ریسکهای رایج - دور زدن شرط داوری: دارنده با طرح دعوای مستقیم مطالبه وجه سفته در دادگاه یا از طریق اداره ثبت (اجرای اسناد لازمالاجرا)، شرط داوری قرارداد را بیاثر میکند؛ این امر مم
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری