خلاصه پاسخ: بله، میتوان و بهتر است ماهیت «ضمانتی» سفته را صراحتاً در قرارداد یا در متن خودِ سفته قید کرد. این تصریح، ضمن حفظ وصف تجاری سفته، اثر حقوقی مهمی در روابط میان صادرکننده و دارندهی اولیه (ذینفع) دارد؛ از جمله محدود شدن نحوه مطالبه، امکان استناد به ایرادات قراردادی در برابر دارندهی اولیه، و تعیین دقیق شروط وصول. با این حال در برابر اشخاص ثالث با حسننیت که سفته به آنان ظهرنویسی یا انتقال یافته، همچنان قواعد اسناد تجاری و اصل تجریدی بودن تا حد زیادی حاکم است. توضیحات حقوقی و عملی 1) امکان تصریح ماهیت ضمانتی - به موجب ماده 307 قانون تجارت، سفته (فتهطلب) سندی تجاری است که بهموجب آن امضاکننده تعهد میکند مبلغی در موعد معین یا عندالمطالبه بپردازد. قانون، مانع از قید شروط تکمیلی یا ذکر علت صدور (سبب) در ظهر یا متن سفته نیست؛ مشروط بر اینکه با ماهیت سند منافات نداشته باشد. - مطابق اصل آزادی قراردادها (ماده 10 قانون مدنی)، طرفین میتوانند توافق کنند که سفته صرفاً بهعنوان تضمین ایفای تعهدات قراردادی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری