راهنمای عملی استفاده از سفته به عنوان ضمانت در قراردادها – بهترین رویهها برای کاهش ریسک سفته (فتهطلب) به موجب قانون تجارت ایران سند تجاریای است که بهموجب آن امضاکننده تعهد میکند مبلغ مندرج را در موعد معین یا عندالمطالبه به دارنده بپردازد (مواد 307 تا 317 قانون تجارت). استفاده از سفته بهعنوان تضمین حسن انجام تعهد رایج است، اما برای کاهش ریسکهای حقوقی و کیفری، رعایت نکات زیر توصیه میشود: 1) تنظیم درست متن قرارداد اصلی - تصریح ماهیت تضمینی سفته: در قرارداد ذکر کنید «سفتههای شماره … صرفاً بهعنوان تضمین حسن انجام تعهدات قراردادی تنظیم شده و وصول آن منوط به احراز تخلف/عدم ایفای تعهد به نحو مندرج در بند … است.» - تعیین دقیق شرایط ضبط/وصول: موارد تخلف، مهلت رفع نقص، سازوکار اعلام کتبی تخلف، داوری/کارشناس ثالث برای احراز نقض، و فرآیند جبران خسارت را شفاف کنید. - شرط تهاتر/تسویه: پیشبینی کنید در صورت انجام تعهدات، سفته مسترد و هرگونه وجه التزام یا خسارت با مستندات تهاتر شود. - مرجع حل اختلاف: درج داوری معتبر یا دادگاه صالح (مثلاً محل اجرای تعهد) برای تسریع. 2) شیوه اخذ و نگهداری سفته - مشخصات دقیق: مبلغ به حروف و رقم، تاریخ صدور، نام گیرنده (در وجه شخص معین، نه حامل)، محل پرداخت، امضای صادرکننده و در صورت لزوم مهر شرکت. از صدور سفیدامضا جداً پرهیز کنید. - عبارت ضمانتی روی سفته یا ظهر آن: بنویسید «این سفته صرفاً بابت تضمین اجرای قرا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری