تفاوت احراز هویت حضوری و غیرحضوری از منظر قانون چیست؟

پاسخ به‌صورت راهنمای عملی و استنادی خلاصه تفاوت: - احراز هویت حضوری: با حضور فیزیکی شخص نزد مرجع/کارگزار، ارائه اصل مدارک و تطبیق چهره/امضاء در محل. مبنای آن، مقررات سنتی ثبت احوال، دفاتر اسناد رسمی، دفاتر پیشخوان، و دستورالعمل‌های خاص هر نهاد (بورس، بانک، بیمه). ریسک جعل کمتر، اما هزینه و زمان بیشتر. - احراز هویت غیرحضوری (الکترونیکی/از راه دور): تطبیق هویت از طریق ابزار دیجیتال (OCR/تصویربرداری از کارت ملی، سلفی ویدئویی، تطبیق چهره با پایگاه‌ها، امضای الکترونیکی، سیم‌کارت KYC)، با اتکا به سامانه‌های حاکمیتی (شاهکار، ثبت‌احوال، امضای الکترونیکی) و دستورالعمل‌های رگولاتورها. چابک‌تر اما نیازمند کنترل‌های فنی و انطباق با حریم خصوصی و امنیت. مبانی و مستندات قانونی/مقرراتی اصلی 1) قانون تجارت الکترونیکی 1382 - مواد 6، 7 و 10: شناسایی داده‌پیام و امضای الکترونیکی و امکان اتکا به آن به‌عنوان دلیل. امضای مطمئن و گواهی‌شده، آثار مشابه امضای دستی دارد. - ماده 14 و 15: انتساب داده‌پیام و ارزیابی اعتبار در صورت وجود روش‌های مطمئن. نتیجه: قانون، بستر اعتباردهی به احراز هویت غیرحضوری را با اتکای فنی (امضای الکترونیکی و سازوکار اطمینان) فراهم کرده است. 2) قانون جرایم رایانه‌ای 1388 و آیین‌نامه‌های مرتبط - جرم‌انگاری دسترسی غیرمجاز و جعل/سوءاستفاده از داده‌های هویتی. لزوم تدابیر امنیتی و ثبت لاگ‌ها در فرایند KYC دیجیتال. 3) قانون حمایت از داده و حریم