تفاوت پیامدهای کلان اقتصادی دو نظام چیست؟

پاسخ کوتاه و کاربردی (با نگاه حقوقی-اقتصادی ایران) 1) سازوکار خلق پول و اعتبار - متعارف: بانک‌ها از طریق قرارداد وام با بهره (قرض با بهره) و ذخیره جزئی، پول خلق می‌کنند. هزینه سرمایه به نرخ بهره گره می‌خورد و چرخه‌های اعتباری به نرخ‌های بهره حساس‌اند. - اسلامی: اعطای تسهیلات بر پایه عقود مشارکتی و مبادله‌ای (مشارکت، مضاربه، مرابحه، اجاره به شرط تملیک، سلف، استصناع و…) است. به‌جای بهره، سود/کارمزد قرارداد و ریسک واقعی معامله محور است. از منظر قانون عملیات بانکی بدون ربا مصوب 1362 و آیین‌نامه‌ها، بانک باید طرف واقعی معامله باشد و از خلق بدهی صرفِ بهره‌محور پرهیز شود. پیامد کلان: - در صورت اجرای اصیل عقود مشارکتی، همسویی خلق اعتبار با فعالیت‌های مولد بیشتر است و می‌تواند نوسان‌های چرخه اعتباری را تعدیل کند. اما اجرای صوری (مرابحه/فروش اقساطیِ شبه‌قرض) عملاً آثار متعارف را بازتولید می‌کند. - انضباط اطلاعاتی و هزینه نظارت در بانکداری اسلامی بالاتر است؛ اگر حاکمیت نظارت ضعیف باشد، ناکارآمدی اعتباری افزایش و رشد بالقوه کاهش می‌یابد. 2) انتقال سیاست پولی و کنترل تورم - متعارف: ابزار نرخ بهره سیاستی، عملیات بازار باز و کریدور نرخ بهره. کانال انتظارات و وام‌دهی بهر