پاسخ کوتاه: «لَفّ پروندهها» در رویه قضایی ایران به معنای تجمیع و رسیدگی توأمان چند پرونده مرتبط است تا از صدور آراء معارض جلوگیری و تصمیم واحد اتخاذ شود. مبنای آن در قوانین آیین دادرسی (مدنی و کیفری) و آییننامهها و بخشنامههای قوه قضائیه درباره وحدت رسیدگی و جلوگیری از تعارض آراء دیده میشود. در ادامه، مراجع، انواع دعاوی و مبانی قانونی مرتبط را میآورم. 1) مبنای قانونی و مفهومی - آیین دادرسی مدنی: - ماده 65 ق.آ.د.م: امکان اقامه دعاوی متعدد مرتبط در یک دادخواست و رسیدگی توأمان. - ماده 103 ق.آ.د.م: در وجود دعاوی مرتبط، دادگاه میتواند برای جلوگیری از صدور احکام معارض، رسیدگی را توأمان نماید یا یکی را تا تعیین تکلیف دیگری متوقف کند. - ماده 84 بند 4 و ماده 89: ایراد عدم توجه دعوا و لزوم طرح علیه شخص ذینفع/مرتبط که در عمل به تجمیع پروندهها میانجامد. - ماده 15 و 21 ق.آ.د.م: صلاحیت محلی و شخصی و امکان الحاق دعوا به دعوای مرتبط برای رعایت صلاحیت توأمان. - آیین دادرسی کیفری: - ماده 54 و 55 ق.آ.د.ک 1392: اتصال پروندههای مرتبط و تعیین مرجع صالح در صورت ارتباط موضوعی/ مکانی/ شخصی. - ماده 310، 311، 314 ق.آ.د.ک: در تعارض صلاحیت و ارتباط اتهامات، پروندهها در مرجع واحد متمرکز میشود. - ماده 403 و 404 ق.آ.د.ک: در تجدیدنظر و فرجام، اگر احکام مرتبط باشد، ر
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری