پاسخ حقوقی (با استناد به قوانین ایران): خلاصه نکته: وکالت، بهموجب قانون، اصولاً عقدی است «جایز» و قابلفسخ است؛ اما میتوان با تمهیداتی آن را «غیرقابلعزل در عمل» کرد، از جمله: - شرط «عدم عزل» در ضمن یک عقد لازم (مثلاً بیع یا صلح) مطابق ماده 679 ق.م؛ - توکیل بهعنوان مقدمه اجرای تعهد در عقد لازم (وکیل بهعنوان نایب برای انجام تعهد لازم)؛ - اعطای وکالت در قالب «وکالت بلاعزل بهاضافه انتقال یا تعهد لازم» (نظیر فروش قطعی با وکالت در تنظیم سند). با این حال، ماهیت ذاتی وکالت همچنان «جایز» است و به سبب فوت یا جنون موکل/وکیل، یا انجام مورد وکالت، منقضی میشود (مواد 678 و 954 ق.م). بنابراین پیوند با عقد لازم، فقط «عدم عزل بهاراده» را محدود میکند، نه همه موجبات انحلال را. مبانی و استنادات قانونی: 1) ماهیت عقد وکالت: - ماده 656 ق.م: وکالت عقدی است که به موجب آن یکی، دیگری را برای انجام امری نایب خود میکند. - ماده 678 ق.م: وکالت به عزل موکل، استعفای وکیل و به موت یا جنون وکی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
