پاسخ کوتاه: در نظام «بومیگزینی» (بهویژه در استخدامهای دولتی و برخی آزمونها)، معیار قانونی اصلی برای احراز بومی بودن، «محل اقامت و سابقه سکونت مؤثر» است و نه صرفاً «محل تولد» یا «محل صدور شناسنامه». با این حال، بهطور عملی محل تولد و محل صدور شناسنامه میتوانند بهعنوان قرائن و امارات برای اثبات بومی بودن استفاده شوند، اما ارزش اثباتی یکسانی ندارند. تمایز این دو مهم است چون محل صدور شناسنامه ممکن است صرفاً اداری و بدون پیوند واقعی با محل زندگی باشد، در حالی که محل تولد هم همیشه نشاندهنده سکونت مستمر خانواده در آن محل نیست. معیار نهایی، سکونت واقعی و مستمر طبق ضوابط هر آزمون/استخدام است. توضیح حقوقی و استنادات: 1) مبنای قانونی بومیگزینی - در قوانین بالادستی، اصل بر «برابری فرصتها» است (اصل 19 و 20 قانون اساسی) و واگذاری امتیازات استخدامی باید مبتنی بر ضرورتهای مدیریت منابع انسانی و توسعه منطقهای باشد. حدود و ضوابط بومیگزینی عموماً در آییننامهها و شیوهنامههای اج
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری