پاسخ کوتاه: کارکنان پایور، وظیفه و پیمانی نیروهای مسلح تحت شمول قانون کار نیستند؛ روابط استخدامی، ساعات خدمت، مأموریت و اضافهکار آنان تابع قوانین و مقررات خاص نیروهای مسلح است (قانون ارتش، قانون مقررات استخدامی سپاه، قانون استخدامی ناجا/فرماندهی انتظامی، قانون مدیریت خدمات کشوری در حد ارجاعی و آییننامههای مصوب فرماندهی کل قوا). در مقابل، کارگران مشمول قانون کار تابع قانون کار 1369 و آییننامههای آن هستند. نتیجه مهم تفاوتها: مفهوم «ساعت کار» و «اضافهکار» در نیروهای مسلح با کارگران متفاوت و اغلب مأموریتی/حاکمیتی است، نه قراردادی؛ «خدمت» محسوب میشود نه «کار» به معنای قانون کار. توضیحات تفصیلی و مستندات: 1) شمول یا عدم شمول قانون کار - ماده 188 قانون کار: کارکنان نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران (ارتش، سپاه، وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح و فرماندهی انتظامی) از شمول قانون کار خارجاند. همچنین کارمندان دولت که مشمول قوانین استخدامی خاصاند از قانون کار مستثنا هستند. - در مقابل، افرادی که با نیروهای مسلح به عنوان «کارگر» در واحدهای تولیدی/خدماتی وابسته، شرکتهای وابسته یا پروژههای عمرانی با قرارداد کار تابع قانون کار بهکار گرفته میشوند، مش
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری