راهنمای جامع تنظیم اقرارنامه اصلاحی برای املاک و اصول حاکم بر اعتبار آن ۱) تعریف و کارکرد اقرارنامه اصلاحی در املاک - اقرارنامه اصلاحی (اصلاحیۀ اقرار) سندی است که در آن یکی از طرفین (معمولاً مالک یا ایادی قبلی) به نفع طرف دیگر، برخی اوصاف، حدود، سهمها، اشتباهات ثبتی/قراردادی، یا وضعیت حقوقی ملک را تصحیح و اعلام میکند؛ مانند اصلاح مساحت، تصحیح شماره پلاک، اصلاح نام مالک، تصحیح سهمالارث، یا تنفیذ اشتباهات مندرج در مبایعهنامه. - اگر موضوع اصلاح به حقوق عینی ثبتشده مرتبط باشد (مثل انتقال/تقسیم/افزایش سهم)، اصولاً باید در قالب سند رسمی نزد دفترخانه و با رعایت مقررات ثبت انجام شود تا در دفتر املاک منعکس گردد. اقرار خصوصی (عادی) درباره امور مالی/ملکی در برابر اشخاص ثالث و اداره ثبت، آثار محدودتری دارد. ۲) اصول و مبانی حقوقی حاکم بر اقرار و اعتبار آن - تعریف اقرار: اخبار به حقی برای غیر و به ضرر خود. مواد ۱۲۵۹ تا ۱۲۸۵ قانون مدنی و مواد ۲۰۲ تا ۲۱۴ قانون آیین دادرسی مدنی (ق.آ.د.م) قواعد اصلی اقرار را بیان میکنند. - مهمترین شرایط اعتبار: 1) اهلیت مُقِر: مقِر باید بالغ، عاقل، مختار و قاصد باشد (ق.م مواد ۱۲۶۰، ۱۲۶۱، ۱۲۶۲، ۱۲۶۶). اقرار محجور (صغیر، مجنون، سفیه در امور مالی) یا اکراهی نافذ نیست. 2) معین و منجّز بودن: اقرار باید روشن، غیرمعلق و بدون ابهام باشد (ق.م ۱۲۶۷، ۱۲۶۸). اقرار معلق یا مجمل، یا مشروط مبهم، اعتبار ادلهای ضعیفتری دارد. 3) قابلیت اسناد: مفاد اقرار باید امر قابل
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری