پاسخ کوتاه: در حقوق ایران، «نهر متروکه» به مجرایی اطلاق میشود که کاربری و منفعت آبیاری یا دفع آب آن عملاً از میان رفته و بهرهبرداری عرفی و قانونی از آن قطع شده باشد. معیارهای اصلی تشخیص متروکه بودن عبارتاند از: توقف مستمر جریان یا بهرهبرداری، ترک استفاده توسط ذینفعان بهنحوی که عرف آن را رها شده بداند، فقدان نگهداری و مرمت مؤثر، انعدام منبع تغذیه یا انسداد غیرقابلانتفاع، و نبودِ قصد احیا از سوی مالک یا ذیحق. تشخیص متروکه بودن در عمل با نظر کارشناسی و مراجع محلی/شهری است و بر مالکیت و امکان دخل و تصرف شهرداری یا دولت اثر میگذارد. توضیح حقوقی و استنادات: - حقوق مدنی و منابع آب: - مطابق ماده 156 قانون مدنی، هرکس میتواند در ملک خود قنوات و مجاری آب احداث کند؛ اما بقای حق انتفاع وابسته به استمرار استفاده و عدم اضرار به غیر است. در صورتی که نهر عملاً ترک استفاده شود و عرفاً متروکه تلقی گردد، حق ارتفاق یا انتفاع وابسته به آن ممکن است زائل شود یا تغییر یابد. - مواد 93 تا 95 قانون مدنی درباره حقوق ارتفاقی (مثل
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری