ذینفع بودن در مرحله تجدیدنظر چگونه ارزیابی می‌شود؟

تحلیل حقوقی «ذی‌نفع بودن» در دعاوی جعل سند و ارزیابی آن در مرحله تجدیدنظر 1) مفهوم و معیار ذی‌نفع بودن - ذی‌نفع بودن یعنی وجود نفع شخصی، مستقیم، مشروع و بالفعل در اقامه دعوا یا دفاع. نفع احتمالی، موهوم یا غیرمؤثر برای پذیرش دعوا کافی نیست. - ماده 2 قانون آیین دادرسی مدنی: هیچ دادگاهی نمی‌تواند به دعوایی رسیدگی کند مگر اینکه شخص ذی‌نفع یا نماینده قانونی او رسیدگی را درخواست کرده باشد. - ماده 51 بند 5 ق.آ.د.م نیز تصریح به لزوم تصریح «دلایل و منضمات» دارد که در دعوای جعل، نفع غالباً از تأثیر مستقیم سند مورد ادعا بر حق خواهان/خوانده ناشی می‌شود. - در امور کیفریِ جعل، شاکی خصوصی باید متضرر از جرم باشد (مواد 10، 11 و 69 قانون آیین دادرسی کیفری). ذی‌نفع بودن در شکایت کیفری جعل تابع «ضرر مستقیم ناشی از انتساب سند مجعول» است. اما پرسش حاضر معطوف به مرحله تجدیدنظر است، که هم در آیین دادرسی مدنی و هم کیفری قواعد خاص خود را دارد. 2) زمان و مبنای احراز ذی‌نفع بودن در دعوای جعل الف) در دعوای مدنی (انکار/تردید/ادعای جعل): - دعوای جعل به‌عنوان دعوای طاری یا مستقل مطرح می‌شود. در هر دو حالت، ذی‌نفع بودن به رابطه اثباتی سند با نتیجه دعوا بستگی دارد: اگر سند در اثبات ادعا/دفاع مؤثر باشد، مدعی جعل ذی‌نفع است؛ اگر سند از عداد