بهعنوان وکیل دادگستری در ایران، ضوابط اضافهکاری برای پرسنل درمانی در چند لایه قانونی و بخشنامهای تنظیم شده است. مهمترین منابع: قانون کار، قانون مدیریت خدمات کشوری (برای کارکنان رسمی/قراردادی دستگاههای دولتی)، آییننامهها و مصوبات هیأت وزیران/وزارت بهداشت و مصوبات شورای حقوق و دستمزد و همچنین مصوبات ستاد ملی کرونا در دورههای خاص. خلاصه قواعد عملی به شرح زیر است: 1) شمول قانون - کارکنان مراکز درمانی دولتی (رسمی، پیمانی، قراردادی): عمدتاً تابع قانون مدیریت خدمات کشوری و مصوبات شورای حقوق و دستمزد و بخشنامههای وزارت بهداشتاند. - کارکنان مراکز خصوصی/خیریه: اصل بر شمول قانون کار (مواد 51 به بعد) و مقررات شورایعالی کار است، مگر آنکه صراحتاً از شمول خارج شده باشند. 2) تعریف اضافهکاری - قانون کار (ماده 59): هر ساعت کار مازاد بر ساعات کار قانونی/قراردادی روزانه یا هفتگی با «رضایت کارگر» و «پرداخت فوقالعاده» اضافهکاری است. - قانون مدیریت خدمات کشوری (مواد 44، 45 و آییننامههای اجرایی): ساعات مازاد بر ساعات موظفی هفتگی کارکنان دولت که به دستور مقام مجاز انجام میشود، اضافهکاری محسوب میگردد. 3) سقف ساعات موظفی و شیفتها در درمان - قانون کار: ساعات کار عادی حداکثر 44 ساعت در هفته است (ماده 51). برای مشاغل نوبتکاری/شیفتی، توزیع در شبانهروز متفاوت است؛ اما متوسط هفتگی نباید از 44 ساعت تجاوز کند. شیفتهای شب و نوبتکاری دارای فوقالعادههای خاصاند (مواد 55 و 58 و تبصرههای مرت
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری