راهنمای عملی و حقوقی برای اثبات گرانفروشی در ایران و معرفی قوانین و مراجع ناظر 1) تعریف و مبنای قانونی گرانفروشی - گرانفروشی در مقررات تعزیرات حکومتی به معنای عرضه کالا یا خدمت بالاتر از نرخهای رسمی، مصوب یا متعارف است یا مطالبه بهای بیش از قیمت درجشده/مصوب. - مهمترین مبانی قانونی: - قانون تعزیرات حکومتی (مصوب 1367 مجمع تشخیص) و آییننامه اجرایی سازمان تعزیرات حکومتی - قانون نظام صنفی کشور (مصوب 1382 و اصلاحات بعدی)، بهویژه مواد مربوط به تخلفات صنفی شامل گرانفروشی، عدم درج قیمت، عدم صدور فاکتور - قانون حمایت از حقوق مصرفکنندگان (1388) - مصوبات کارگروه تنظیم بازار، ستاد هدفمندی یارانهها، و بخشنامههای سازمان حمایت مصرفکنندگان و تولیدکنندگان (در خصوص قیمتهای مصوب/حداکثر قیمت) - آییننامه اجرایی ماده 7 قانون حمایت از حقوق مصرفکنندگان (شکایات و رسیدگی) - قوانین خاص در حوزه دارو، درمان، حملونقل، آموزش، خودرو، مخابرات، لوازم یدکی، کالاهای یارانهای و... که در آنها قیمتگذاری یا سقف تعرفه توسط نهاد ناظر تعیین میشود. 2) مراجع ناظر و رسیدگیکننده - سازمان تعزیرات حکومتی: مرجع رسیدگی شبهقضایی به تخلفات گرانفروشی، عدم درج قیمت، تقلب، احتکار، امتناع از عرضه و... - سازمان حمایت مصرفکنندگان و تولیدکنندگان: ناظر قیمتگذاری، اخذ شکایات، بازرسی و ارجاع پرونده به تعزیرات. - اتاق اصناف/اتحادیههای صنفی و بازرسی اصناف (بازرسان اتاق اصناف ایران و اتاقهای شهرستان): نظارت میدانی و تشکیل گزارش بازرسی. - وزارتخانهها
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری