چه مدارکی برای اثبات گران‌فروشی مؤثر است؟

پاسخ عملی و حقوقی (ایران) 1) تعریف و مبنای قانونی - گران‌فروشی در حقوق ایران به معنای عرضه کالا یا خدمت به بهای بالاتر از قیمت تعیین‌شده رسمی، یا بدون رعایت ضوابط قیمت‌گذاری و نرخ‌نامه است. - مستندات قانونی: - قانون تعزیرات حکومتی (مصوب 1367 مجمع تشخیص) و آیین‌نامه اجرایی آن: مواد مربوط به گران‌فروشی، عدم درج قیمت، عدم صدور فاکتور و... (به‌ویژه مواد 2، 3، 6 و 7 در بخش اصناف). - قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان (1388) و آیین‌نامه‌های سازمان حمایت مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان. - مصوبات و بخشنامه‌های سازمان تعزیرات حکومتی، سازمان حمایت و اتاق اصناف/اتحادیه مربوطه. - برای خدمات: نرخ‌های مصوب کمیسیون‌های نظارتی، اتحادیه‌ها و انجمن‌های صنفی. 2) مرجع رسیدگی - مرجع اصلی رسیدگی شبه‌کیفری به گران‌فروشی، شعب سازمان تعزیرات حکومتی است (نه دادگاه عمومی)، غالباً پس از گزارش بازرسان سازمان صمت/اتاق اصناف یا شکواییه شاکی. - امکان طرح دعوای حقوقی مطالبه مابه‌التفاوت/خسارت در دادگاه حقوقی نیز وجود دارد، اما اثبات مقرراتی بودن قیمت و وقوع گران‌فروشی معمولاً با رأی/گزارش تع