فسخ در قرارداد مزایده به چه معناست و چه تفاوتی با انحلال به‌طور کلی دارد؟

پاسخ به‌عنوان وکیل دادگستری ایران: 1) تعریف فسخ در قراردادهای مزایده - فسخ یک ایقاع (عمل یک‌طرفه) است که به استناد یکی از خیارات قانونی یا قراردادی، به‌وسیله ذی‌نفع اعمال می‌شود و اثر آن، برهم زدن قرارداد از زمان اعلام فسخ به بعد است (اثر قهقرایی ندارد مگر در موارد استثنایی). مبنای کلی فسخ در حقوق ایران مواد 219، 221، 223، 237، 238، 239 و به‌ویژه باب خیارات قانون مدنی (مواد 396 به بعد) است. - در مزایده چون قرارداد غالباً بیع است (انتقال مال به بالاترین پیشنهاد)، قواعد عمومی بیع و خیارات بر آن حاکم است، مگر آنکه قانون خاص (مثلاً قانون برگزاری مناقصات نسبت به معاملات دولتی یا آیین‌نامه‌های معاملاتی دستگاه‌ها) یا شرایط آگهی و اسناد مزایده ترتیب دیگری مقرر کرده باشد. در معاملات دولتی یا عمومی، شرایط مزایده و اسناد پیوست، به منزله شروط ضمن عقد است و می‌تواند دامنه فسخ را محدود، تشدید یا نحوه اعمال آن را تشریفاتی کند. 2) تفاوت فسخ با انحلال به‌طور کلی - انحلال عنوان عام است که هر نوع پایان‌دادن به قرارداد را دربرمی‌گیرد، از جمله: فسخ (یک‌طرفه و مبتنی بر خیار)، اقاله (انحلال تراضی طرفین؛ مواد 283 و 284 ق.م)، انفساخ (انحلال قهری و خودبه‌خود به سبب شرط فاسخ یا تعذر اجرا/تلف مورد معامله؛ ماده 387 و قواعد قوه قاهره)، بطلان یا عدم نفوذ (که ماهیتاً از ابتدا اثر عقد را زائل یا معلق می‌کند). - بنابراین، فسخ یکی از اسباب انحلال است، نه مترادف آن. فسخ نیازمند: وجود خیار قانونی یا