امضا در حقوق به چه معناست و چه نقشی در اسناد دارد؟

امضا در حقوق ایران: معنا، نقش، آثار و چالش‌ها 1) تعریف و مبنای قانونی - امضا در حقوق ایران علامتی است که شخص برای انتساب نوشته به خود، اعلام قصد و پذیرش مفاد آن درج می‌کند؛ این علامت می‌تواند نام‌ونام‌خانوادگی، امضای مختصر، اثر انگشت، مهر یا در بستر الکترونیکی «امضای الکترونیکی مطمئن» باشد. - مبانی قانونی: - قانون مدنی: مواد 1301 تا 1304 درباره سند و اقرار، و ماده 1309 سابقاً راجع به اعتبار اسناد عادی در مقابل سند رسمی (با اصلاحات و نسخ‌های بعدی) و قواعد عام قصد و رضا (مواد 190 و 191). - قانون آیین دادرسی مدنی: مواد 1292 تا 1305 (به‌ویژه 1293، 1294، 1295) درباره اعتبار اسناد رسمی و عادی و انکار و تردید و ادعای جعل؛ ماده 220 به بعد در ادله اثبات. - قانون تجارت الکترونیکی 1382: مواد 6، 7، 10، 14، 16، 18 و 19 درباره data message، امضای الکترونیکی و «امضای الکترونیکی مطمئن»؛ آیین‌نامه‌ها و مقررات افتا/مرکز ریشه گواهی الکترونیکی. - قانون ثبت اسناد و املاک و آیین‌نامه دفاتر اسناد رسمی درباره تشریفات امضای اسناد رسمی و احراز هویت. 2) نقش امضا در اسناد - انتساب سند: امضا دلا