چه انواعی از امضا وجود دارد؟

به‌عنوان وکیل، وقتی از «امضا» در اسناد قانونی صحبت می‌کنیم، منظور «نشانة رضایت و انتساب» محتوا به شخص معین است؛ یعنی امضا هم وسیلة شناسایی امضاکننده است و هم دلالت بر قبول و التزام او دارد. در حقوق ایران، انواع امضا را می‌توان به اعتبار شکل و بستر به چند دسته تقسیم کرد: 1) امضای دستی (سنتی) - تعریف: نوشتن نام/نشان اختصاصی به خط شخص در ذیل سند. - مبنا و آثار: در اسناد عادی، به موجب مواد 1293، 1301 و 1302 قانون مدنی و ماده 199 قانون آیین دادرسی مدنی، امضا وسیله انتساب سند به امضاکننده و دلیل بر قبول مندرجات است. در اسناد رسمی (مانند تنظیم‌شده در دفترخانه)، امضا در حضور مأمور رسمی اخذ می‌شود و به‌موجب مواد 1287 و 1292 قانون مدنی دارای اعتبار ویژه است. - نکات عملی: نمونه‌برداری و کارشناسی خط و امضا طبق مواد 223 به بعد قانون آیین دادرسی مدنی امکان‌پذیر است. 2) اثر انگشت (به‌عنوان جانشین امضا) - تعریف: اثر انگشت ذیل سند به‌جای امضا. - مبنا: در عرف و رویه قضایی، اثر انگشت از مصادیق «امضا» تلقی می‌شود، خصوصاً برای اشخاص بی‌سواد. قانون به‌طور صریح در مواردی مانند ظهرنویسی سفته و چک، اثر انگشت را کافی نمی‌داند