پاسخ بهعنوان وکیل پایهیک دادگستری (حقوق ایران) خلاصه: امضا زمانی معتبر است که منتسب به صاحب آن باشد، قصد و رضای امضاکننده احراز شود، بر نوشتهای متضمن تعهد یا اعلام اراده درج شود، شرایط شکلی و فنی (در اسناد رسمی و امضای الکترونیکی) رعایت گردد، و با ایرادات اساسی مانند اکراه، فقدان اهلیت یا جعل مخدوش نشده باشد. جزئیات و مستندات: 1) تعریف و نقش امضا - امضا در حقوق ایران نشانه پذیرش مفاد سند و انتساب آن به شخص امضاکننده است و معیار «انتساب» و «التزام» محسوب میشود. - ماده 1301 قانون مدنی و مواد 1291 و 1309 (با اصلاحات و رویه) جایگاه سند عادی و رسمی و ارزش اثباتی آنها را تبیین میکند. امضا جزء ارکان سند عادی است و بدون امضا، نوشته عادی اصولاً سند محسوب نمیشود. 2) شرایط ماهوی اعتبار امضا - قصد و رضا: امضا باید با اراده آزاد انجام شود. اکراه، اشتباه مؤثر یا تدلیس میتواند موجب بیاعتباری یا قابلیت ابطال تعهد شود (مواد 199، 203، 206، 207 قانون مدنی). - اهلیت: امضاکننده باید اهلیت قانونی برای انشاء تعهد داشته باشد (مواد 210، 211، 212، 213 قانون مدنی). امضای صِغیر غیرممیز و مجنون باطل؛ و اعمال صغیر ممی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
