پاسخ کوتاه: در حقوق ایران، «امضای الکترونیکی» یک عنوان کلی است و «امضای دیجیتال» یکی از انواع فنیِ آن با پشتوانه رمزنگاری نامتقارن. هر دو میتوانند معتبر باشند، اما امضای دیجیتالِ گواهیشده (مبتنی بر زیرساخت کلید عمومی و مرجع گواهی معتبر) بالاترین سطح اعتبار و قابلیت استناد را دارد. توضیح تفصیلی: 1) مبانی قانونی - قانون تجارت الکترونیکی 1382: - ماده 2 بند ی: «امضای الکترونیکی» هر نوع علامت/رویه/داده منطقی که به دادهپیام ملحق شود و هویت امضاکننده و قصد او را نشان دهد. - ماده 2 بند ک و ل: «امضای الکترونیکی مطمئن» و «دادهپیام مطمئن» با معیارهای فنی-امنیتی مشخص. - ماده 10، 11، 12 و 14: اعتبار و قابلیت استناد دادهپیام و امضای الکترونیکی، در صورت رعایت شرایط مطمئن. - مواد 16 تا 18 و فصل مربوط به خدمات گواهی: نقش مراکز صدور گواهی (CA) و زیرساخت کلید عمومی (PKI). - آییننامه و دستورالعملهای م
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
