پاسخ بهعنوان وکیل ایرانی 1) اصل قانونی مهریه و امکان شرطگذاری - مهریه مطابق مواد 1078 تا 1101 قانون مدنی، مالی است که به محض وقوع عقد نکاح، بر ذمه زوج قرار میگیرد. مهریه میتواند عندالمطالبه یا عندالاستطاعه/عندالقدره و نیز مدتدار یا اقساطی شرط شود، به شرطی که با قوانین آمره، نظم عمومی و اخلاق حسنه تعارض نداشته باشد. - ماده 1082: به مجرد وقوع عقد، زن مالک مهر میشود و میتواند هر نوع تصرفی در آن بنماید. بنابراین اصل، تعهد به مهر قطعی است اما طرفین میتوانند شیوه، زمان و ترتی، پرداخت را با شرط ضمن عقد تنظیم کنند. 2) شروط معتبر برای «مشروط کردن» پرداخت مهریه - تعیین زمان یا اقساط: درج سررسید، اقساطبندی یا تعلیق پرداخت تا موعد معین (مشمول قواعد شرایط ضمن عقد و تعهدات مدتدار). - شرط عندالاستطاعه/عندالقدره: پرداخت مهر منوط به استطاعت مالی زوج. در عمل، بار اثبات استطاعت یا عُسر و یُسر محل اختلاف است، اما رویه قضایی میپذیرد که زن در اصلِ مالکیت مهر تردید ندارد؛ صرفاً اجرای مطالبه تا احراز استطاعت/رفع عسر متوقف میماند. در این حالت، زوجه برای مطالبه باید استطاعت زوج را ثابت کند یا زوج برای تعویق، عدم استطاعت را. - شرط تعلیقی معین و مشروع: مانند پرداخت مهر پس از وقوع حادثهای مشروع و قابل احراز
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
