پاسخ کلی و عملی (با استناد به قانون مدنی و رویه): 1) اصل در مهریه و امکان شرط - به موجب ماده 1082 قانون مدنی، به مجرد وقوع عقد نکاح، زن مالک مهریه میشود و حق مطالبه فوری دارد؛ مگر اینکه طرفین در ضمن عقد یا در سند جداگانه خلاف آن را شرط کنند. - ماده 10 قانون مدنی (اصل آزادی قراردادها) اجازه میدهد طرفین هر شرطی را که مخالف صریح قانون، نظم عمومی یا اخلاق حسنه نباشد، بگذارند. بنابراین میتوان زمان یا نحوه پرداخت مهریه را مشروط یا مؤجل کرد. 2) تفاوت «مهریه عندالاستطاعه» با «مهریه عندالمطالبه/مؤجل» - عندالمطالبه: به محض مطالبه زن، دین حال است و اصل بر حال بودن است مگر خلافش شرط شود. - مؤجل: تاریخ یا واقعهای معین برای سررسید تعیین میشود (مثلاً یک سال بعد از عقد). - عندالاستطاعه (مشروط به استطاعت): پرداخت منوط به تحقق «توان مالی واقعی» زوج است. این یک «شرط تعلیقی» در ایفای تعهد است، نه نفی اصل دین. دین موجود است ولی اجرای آن تا احراز استطاعت معلق میشود. 3) اعتبار شرط تعلیق پرداخت تا زمان استطاعت - از حیث اصولی، با استناد به ماده 10 و 219 قانون مدنی، چنین شرطی صحیح است اگر: الف) مبهم و خلاف نظم عمومی نبا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
