پاسخ کوتاه: در موضوع حضانت، اعطای «وکالت بلاعزل» به وکیل یا به یکی از والدین نسبت به حقوق و تکالیف حضانت، محدودیتهای جدی دارد و بسیاری از شقوق آن اساساً قابل واگذاری یا تفویضپذیر نیستند. در فرضی که وکالت صحیحاً اعطا شده باشد، اصل بر عدم قابلیت تفویض به غیر است مگر اینکه در سند وکالت صریحاً حق توکیل به غیر پیشبینی شده باشد و موضوع وکالت از امور قابل توکیل باشد. حتی با وجود حق توکیل، حدود و شرایط تفویض تابع نص وکالتنامه و قواعد عام قانون مدنی و آیین دادرسی مدنی است. چارچوبهای حقوقی مرتبط - ماهیت حضانت: حضانت در فقه و حقوق ایران نه صرفاً «حق»، بلکه «حق-تکلیف» نسبت به نگهداری و مصلحت طفل است. انتقال یا اسقاط آن بر خلاف مصلحت طفل، نافذ نیست. مستند: ماده 1168 قانون مدنی (نگهداری اطفال هم حق و هم تکلیف ابوین است)، ماده 1172 (هیچیک از ابوین حق ندارند از نگهداری امتناع کنند)، ماده 1173 و 1175 (مصلحت طفل و ممنوعیت جدایی طفل از مادر تا 7 سال و سپس ملاک مصلحت). - قابلیت توکیل در امور حضانت: امور قائم به شخص که جنبه امانی/تکلیفی دارند اصولاً قابل وکالت یا دستکم قابل تفویض مطلق نیستند. با این حال، انجام برخی تشریفات و اقدا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
