قرض در حقوق ایران چیست و چه تفاوتی با ودیعه و امانت دارد؟ 1) تعریف و ماهیت قرض - مبنای قانونی: ماده 648 قانون مدنی قرض را چنین تعریف میکند: «قرض عقدی است که به موجب آن احدی از طرفین مقدار معینی از مال خود را به طرف دیگر تملیک میکند که طرف مزبور مثل آن را از حیث مقدار و جنس و وصف رد نماید و در صورت تعذر رد مثل، قیمت یومالرد را بدهد.» - نتیجه حقوقی: در قرض، مال (نوعاً کلی مانند وجه نقد، گندم، برنج) به مالکیت مقترض منتقل میشود و او متعهد است مثل آن را (و در صورت تعذر، قیمت روز پرداخت) برگرداند. بنابراین: - انتقال مالکیت به مقترض تحقق مییابد. - موضوع غالباً اموال مثلی است (قابل تعیین به مقدار، عدد، وزن، یا پیمانه). - تعهد مقترض «رد مثل» است؛ نه عین مال دریافتی. - بهره/ربا: به موجب قواعد آمره منع ربا (مواد 595 و 596 قانون مجازات اسلامی بخش تعزیرات و نیز قواعد فقهی)، اشتراط بهره در قرض ربوی باطل و دارای وصف کیفری است، مگر در چارچوب عقود شرعی و بانکی مجاز. بنابراین هر گونه سود قراردادی بر قرض اشخاص، محل اشکال جدی است. 2) تعریف و ماهیت ودیعه و امانت - ودیعه (عقد امانی): طبق ماده 607 قانون مد
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری