پاسخ کوتاه: در دعوای استرداد وجه (قرضالحسنه/دین)، اصل بر این است که «مدعی» باید ادعای خود را ثابت کند. اگر خواهان مدعی است پولی را به خوانده داده و باید مسترد شود، بار اثبات اصلِ دین بر عهده خواهان است. پس از اثبات اصل دین، اگر خوانده به پرداخت، برائت، تهاتر، ابراء یا وفای به عهد استناد کند، بار اثبات این امور بر عهده خوانده خواهد بود. مبنای قانونی: - ماده 1257 قانون مدنی: “هرکس مدعی حقی باشد، باید آن را اثبات کند.” - مواد 194 و 197 قانون آیین دادرسی مدنی: اصل بر بیحقی است مگر اینکه دلیل اقامه شود؛ دادگاه نمیتواند بدون دلیل حکم دهد. - ماده 265 قانون مدنی: “هر کس مالی به دیگری بدهد ظاهر در عدم تبرع است.” نتیجه: اصل بر غیرمجانی بودن پرداخت است، اما برای مطالبه استرداد، باید منشأ بدهی (
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری