نقش عرف و ضرورت در تعیین حدود ورود پیک چیست؟

پاسخ کوتاه: اصل بر ممنوعیت ورود اشخاص ثالث به ملک خصوصی بدون اذن است، اما عرف و ضرورت (مانند تحویل کالا/دارو/غذا) می‌تواند دامنه اذن ضمنی و شیوه ورود را تعیین کند. مالک/مدیر ساختمان می‌تواند به‌طور معقول محدودیت وضع کند (مثلاً تحویل در لابی)، ولی نمی‌تواند به‌گونه‌ای منع مطلق وضع کند که حق انتفاع مشروع ساکن یا ضرورت‌های عرفی را عملاً ناممکن کند. بهترین راه، تصویب آیین‌نامه داخلی ساختمان و اطلاع‌رسانی واضح است. تحلیل حقوقی تفصیلی: 1) اصل منع ورود بدون اذن - مطابق اصول کلی حقوق مدنی و قاعده سلطه (الناس مسلطون علی اموالهم) و مواد 30 و 31 قانون مدنی، مالک بر ملک خود سلطه دارد و هیچ‌کس حق ورود بدون اجازه را ندارد. - ماده 690 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) نیز ورود غیرمجاز به اراضی و املاک خصوصی را قابل تعقیب می‌داند. هرچند در ساختمان‌های آپارتمانی غالباً قسمت‌های مشاع (راهرو، لابی) تابع مقررات خاص مدیریت است. 2) وضعیت ساختمان‌های آپارتمانی و قسمت‌های مشاع - به موجب قانون تملک آپارتمان‌ها و آیین‌نامه اجرایی آن (مصوب 13