در معاملات، چگونه از تعارض نسق و سند پیشگیری کنیم؟

پاسخ به‌صورت عملی و مستند به قوانین ایران 1) تعریف و تفاوت‌های بنیادین - سند مالکیت (ثبت رسمی): سندی است که طبق قانون ثبت اسناد و املاک، مالکیت رسمی و قطعی را نسبت به ملک اثبات می‌کند. ماده 22 قانون ثبت: دولت فقط کسی را مالک می‌شناسد که ملک به نام او در دفتر املاک ثبت شده باشد. آثار: قابلیت استناد قوی، امکان اخذ تسهیلات، قابلیت انتقال رسمی در دفترخانه، و مصونیت نسبی از تعرض ثالث (مواد 22، 46، 47 و 48 قانون ثبت). - نسق زراعی (حق زارعانه/حقوق عرفی زراعی): حقی ناشی از رابطه طولانی‌مدت بهره‌برداری و احیای زارع بر زمین کشاورزی متعلق به دیگری است. ریشه در عرف و قوانین اصلاحات ارضی و مقررات حمایت از زارعان دارد. معمولاً شامل حق انتفاع، حق کسب و بهسازی، حق ریشه و حق مطالبه «قیمت عادله حقوق زارعانه» است. این حق غالباً ثبت‌شده رسمی نیست، اما می‌تواند در مراجع صلاحیت‌دار (شوراها/دادگاه‌ها/هیأت‌های واگذاری اراضی) احراز شود. در قوانین متعدد به رسمیت شناخته شده، از جمله: - قانون اصلاحات ارضی و آیین‌نامه‌های آن (حق زارعانه و قیمت عادله). - قانون روابط موجر و مستأجر اماکن و اراضی زراعی (قواعد سابق، ناظر به تخلیه و حق ریشه). - قانون جلوگیری از خرد شدن اراضی کشاورزی و افزایش بهره‌وری (مصوب 1385 و اصلاحات)، که بر ساماندهی بهره‌برداری تأکید دارد. - آرای وحدت رویه و رویه ق