پاسخ کوتاه: بند «و» ماده ۱۷ شرایط عمومی پیمان یک قاعده خاص و استثنایی در باب «فسخ پیمان توسط کارفرما» است که دامنه شمول آن محدود به موارد احصاشده در همان بند و ترتیبات ماده ۴۶ و ۴۷ (و ارجاعات مرتبط به مواد ۴۸، ۴۹) است. این بند نسبت به سایر مقررات شرایط عمومی پیمان جنبه حاکمیت دارد هرجا که موضوع «فسخ به علت نقضهای اساسی پیمانکار» مطرح باشد، ولی خارج از فرض فسخ و آثار آن، قواعد عام سایر مواد (از جمله ماده ۳۰ تا ۳۴ درباره صورتوضعیتها، ماده ۲۲ و ۲۳ درباره تغییر مقادیر، ماده ۲۶ درباره تاخیرهای مجاز، و ماده ۴۸ درباره خاتمه پیمان) برقرار میمانند. به بیان اصولی، بند «و» ماده ۱۷ در تعارض احتمالی با قواعد عام، به عنوان قاعده خاص مقدم است، اما قابل تسری به حوزههایی غیر از فسخ نیست. توضیح تحلیلی: 1) جایگاه نظاممند بند «و» ماده ۱۷ - ماده ۱۷ شرایط عمومی پیمان، تعهدات اصلی پیمانکار را احصا میکند. بند «و» معمولاً ناظر به «عدم انجام تعهدات اساسی/ترک کار/تاخیرهای فاحش/نقضهای بنیادین» است که به کارفرما حق اعمال سازوکار فسخ میدهد. - اجرای این حق، از حیث تشریفات و آثار، به مواد ۴۶ و ۴۷ ارجاع دارد: ماده ۴۶ جهات و تشریفات فسخ از سوی کارفرما (اخطارها، مهلت دهی، تنظیم صورتجلسه، تحویل گرفتن کارگاه و…) و ماده ۴۷ آثا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری