راهنمای عملی فسخ قانونی قراردادهای سرمایهگذاری: فسخ چیست و چه تفاوتی با انحلال دارد؟ 1) تعریف فسخ قرارداد سرمایهگذاری - فسخ به معنای برهمزدن یکجانبه قرارداد لازم، به استناد یک سبب معتبر قانونی یا قراردادی است. در قراردادهای سرمایهگذاری، هرگاه یکی از طرفین بهدلیل تخلف طرف مقابل (مثلاً عدم پرداخت آورده، نقض تعهدات گزارشدهی، عدم تحقق تعهدات عملیاتی یا نقض تعهدات عدم رقابت/عدم افشا) یا تحقق یکی از شرایط پیشبینیشده در قرارداد (شرط فاسخ/خیار شرط)، اختیار برهمزدن قرارداد را داشته باشد، میتواند قرارداد را فسخ کند. - مبنای حقوقی: مواد 219، 220، 221، 222 قانون مدنی (الزام به وفای به عهد و ضمانتاجراهای نقض)، مواد 396 به بعد قانون مدنی درباره خیارات (خیار شرط، تخلف شرط، تاخیر ثمن/عوض، عیب، تدلیس، تبعض صفقه، غبن، تعذر تسلیم و…)، ماده 10 قانون مدنی (اصل آزادی قراردادها) برای درج شروط فسخ و تعیین آثار. 2) تفاوت فسخ با انحلال - فسخ: انحلال قهقرایی قرارداد بهموجب اراده یکجانبه ذیحق، به استناد سبب معتبر. اثر آن اصولاً قهقرایی است؛ یعنی تعهدات انجامشده باید تا حد امکان به وضعیت پیش از عقد برگردد (استرداد عوضین، حسابرسی و تهاتر). اما در قراردادهای مستمر یا پیچیده سرمایهگذاری، رویه و شرط قراردادی میتواند اثر را نسبت به آینده قرار دهد و آثار گذشته را حفظ کند. امکان اسقاط یا تحدید اثر قهقرایی با تراضی وجود دارد. - انحلال بهمعنای عام: شامل پایان قرارداد با تراضی (اقاله – ماده 283 ق.م)، انفساخ (پایان قهری به دلیل وقوع شرط فاسخ یا حادثه قهری غیرقابل انتساب مثل تلف موضوع اصلی یا غیرممکن شدن اجرا)، و ه
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری