راهنمای عملی پیشگیری از سوءاستفاده از حق فسخ در قراردادهای سرمایهگذاری (با تکیه بر حقوق ایران) 1) مبانی حقوقی مرتبط - اصل حاکمیت اراده و لزوم قراردادها: ماده 10 و 219 قانون مدنی (لزوم وفای به عهد). - شروط ضمن عقد، شرط فسخ و خیار شرط: مواد 399 الی 401 و 456 قانون مدنی. - منع سوءاستفاده از حق و ضرورت اجرای تعهدات با حسننیت: از اصول کلی حقوقی و رویه قضایی؛ همچنین ماده 132 (ضرر) و قواعد عام مسئولیت مدنی. - خیار تخلف از شرط، خیار تدلیس، خیار عیب: مواد 235، 438، 422 به بعد قانون مدنی. - اسقاط خیارات و تحدید آن: ماده 448 قانون مدنی. - شرط فاسخ و شرط تعلیقی: ماده 234 و 246 قانون مدنی. - خسارت نقض تعهد و وجه التزام: مواد 221، 222، 226، 230 قانون مدنی و ماده 515 ق.آ.د.م درباره هزینهها. 2) طراحی صحیح حق فسخ برای جلوگیری از سوءاستفاده - تعریف دقیق موجبات فسخ: بهجای «اختیار مطلق فسخ»، مصادیق مشخص و قابل سنجش تعیین کنید (مثل عدم تحقق KPIهای مالی مشخص، عدم تزریق سرمایه در تاریخ معین، فقدان مجوزهای کلیدی تا تاریخ معین، نقض محرمانگی با معیار اثبات). - ایجاد سازوکار cure period (فرصت رفع نقص): شرط کنید اعمال فسخ منوط به ارسال اخطار کتبی و اعطای مهلت معقول (مثلا 10 تا 30 روز کاری) برای رفع تخلف باشد؛ در صورت جبران،
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری