در پاسخ بهعنوان یک وکیل ایرانی، راهنمای عملی فسخ قانونی قراردادهای سرمایهگذاری و سرنوشت وجوه، سهام و اسناد پس از فسخ را بهصورت مرحلهای و با ارجاع به مقررات مرتبط ارائه میکنم. توجه: جزئیات نهایی تابع متن قرارداد و اوضاعواحوال هر پرونده است و باید قرارداد و مستندات دقیقاً بررسی شود. 1) مبنای فسخ و اثر آن - مبنای فسخ: فسخ ممکن است بر اساس: - شرط خیار در قرارداد (مثلاً خیار تخلف از تعهدات، عدم تحقق شرط، تأخیر اساسی، نقض محرمانگی)، - خیارات قانونی در قانون مدنی (مواد 396 به بعد: خیار شرط، خیار تخلف از وصف/رویّت، خیار تأخیر ثمن در بیع، خیار عیب، خیار تدلیس و… در صورت انطباق ماهیت قرارداد با بیع یا قواعد عام معاملات)، - تخلف اساسی که حق فسخ را طبق توافق طرفین ایجاد میکند (شرط فاسخ یا termination for cause). - اثر فسخ: فسخ ناظر به آینده است و قرارداد را از زمان اعلام فسخ منحل میکند؛ آثار گذشته اصولاً باقی است، اما باید «اعاده وضع» و «استرداد عوضین» انجام شود. مبنای حقوقی: - مواد 219 و 220 و 222 قانون مدنی (لزوم وفای به عهد و ضمانت اجراها)، - مواد 286 تا 303 قانون مدنی درباره استرداد، ایفاء ناروا و ضمان ید در مقام استیفاء بلاجهت، - قواعد مسئولیت قراردادی برای خسارات (مواد 221، 226، 227، 230 ق.م). 2) تکلیف وجوه نقد (سرمایه نقدی، پرداختها، سودهای پرداختی) - اصل بر استرداد عوضین: هر آنچه بهعنوان عوض دریافت شده باید به طرف مقابل مسترد شود، مگر آنکه در قرارداد خلاف آن شرط شده یا بخشهایی بهعنوان هزینههای غیرقابل استرداد (non-refundable) بهصراحت پیشبینی شده باشد. - وجوه سرمایه
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری