راهنمای عملی فسخ قانونی قراردادهای سرمایهگذاری — شرایط لازم برای اعمال حق فسخ به طور کلی در حقوق ایران فسخ قرارداد (انحلال یکجانبه) یا ناشی از شروط قراردادی است یا از خیارات قانونی. در قراردادهای سرمایهگذاری (اعم از خصوصی، مشارکت مدنی، مشارکت در ساخت، JV، یا قراردادهای جذب سرمایه)، احراز شرایط زیر برای اعمال صحیح و قابلدفاع حق فسخ ضروری است: 1) وجود مبنای معتبر برای فسخ - شرط فسخ قراردادی (فسخ بهموجب تراضی): اگر در قرارداد “شرط فسخ” یا “شرط نتیجه/شرط فاسخ” یا “termination clause” پیشبینی شده باشد، باید دقیقاً مطابق همان شرایط اعمال شود. مستند: اصل آزادی قراردادها و ماده 10 قانون مدنی؛ لزوم وفای به عهد ماده 219 ق.م. - خیارات قانونی: در صورت نبود یا ناکافی بودن شرط قراردادی، میتوان به خیارات زیر استناد کرد، مشروط به انطباق موضوع: - خیار تخلف از شرط (ماده 234 و 235 و 239 ق.م.): در صورت عدم انجام شرط صریح. - خیار تاخیر ثمن/عوض (ماده 402 و 403 ق.م.) در عقود معوض معین؛ در سرمایهگذاریها معمولاً از طریق شرط قراردادی دقیقتر میشود. - خیار تدلیس (ماده 438 ق.م.): در صورت فریب در تراضی، با اثبات عنصر فریب و مؤثر بودن آن. - خیار عیب (ماده 422 به بعد): در صورت معیوب بودن موضوع سرمایهگذاری/سهام/دارایی منتقلشده. - خیار غبن (ماده 416 به بعد): در صورت تفاوت فاحش و غیرمتعارف ارزش که موجب اختلال در تعادل عوضین شده و عرفاً فاحش باشد. - خیار شرط (ماده 399
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری