پاسخ کلی و کاربردی (با استناد به حقوق ایران) ۱) تعریف و ماهیت هر گزینه - مالکیت (عین): مالک حق کامل نسبت به مال غیرمنقول دارد؛ شامل حق استفاده، انتفاع، نقل و انتقال، رهن، وصیت، و ارث. مبنا: مواد ۳۰، ۳۱، ۳۳ قانون مدنی. - اجاره بلندمدت ۹۹ ساله: عقد اجاره منافع است نه تملک عین. مستأجر فقط حق انتفاع/استفاده از منافع در مدت معین دارد. پس از انقضا، اصل ملک به موجر بازمیگردد. مبنا: مواد ۴۶۶ به بعد قانون مدنی. مدت اجاره میتواند طولانی باشد و محدودیت عامی در قانون مدنی برای ۹۹ سال نیست، به شرط معین بودن مدت و مشروعیت جهت. ۲) تفاوتهای حقوقی اصلی - حق عینی vs حق دینی: - مالکیت: حق عینی است و در برابر همه قابل استناد است. - اجاره: حق دینی مستأجر در برابر موجر است؛ با این حال در برابر منتقلالیه هم با شرایطی محترم است (ماده ۴۹۸ ق.م: انتقال عین به غیر موجب بطلان اجاره نیست). - نقل و انتقال: - مالک: میتواند ملک را بفروشد، هبه کند، صلح کند، رهن بگذارد. - مستأجر: اصولا فقط حق انتقال منافع دارد اگر در عقد اجازه داده شده باشد یا منع نشده باشد (مواد ۴۷۴ و ۴۷۵ ق.م؛ و در اجاره اماکن تجاری مقررات خاص سابق ممکن است مطرح شود). - پایان مدت: - مالکیت: دائمی و قابل زوال با اسباب خاص (تملکات عمومی با قانون، اسقاط، تلف). - اجاره ۹۹ ساله: با انقضای مدت خاتمه مییابد و کل منافع به موجر برمیگردد (مواد ۴۹۴، ۵۰۱ ق.م). - ارث و وصیت: - مالکیت: به وراث میرسد (مو
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری