کدام قوانین و استانداردها در این نوع دعاوی کاربرد دارند؟

راهنمای حقوقی اثبات از دست دادن حس بویایی (آنوسمی) در دعاوی ایران و مقررات حاکم 1) مبانی مسئولیت و ارکان دعوا - مبنای کلی: مسئولیت می‌تواند قراردادی یا قهری (غیرقراردادی) باشد. - در مسئولیت قهری: مواد 1، 2 و 3 قانون مسئولیت مدنی و مواد 328، 331، 332 قانون مدنی و ماده 1 قانون مجازات اسلامی (قاعده لاضرر/اتلاف/تسبیب) مبنا قرار می‌گیرند. - در حوادث ناشی از کار/کارفرما: ماده 12 قانون مسئولیت مدنی، مواد 91، 95، 148 و 149 قانون کار، ماده 66 و 60 قانون تأمین اجتماعی (حادثه ناشی از کار و تقصیر کارفرما/ایمنی)، و آیین‌نامه‌های حفاظت فنی. - در حوادث رانندگی: قانون رسیدگی به خسارات ناشی از حوادث رانندگی 1387، آیین‌نامه‌های مربوط به دیه و پرداخت‌های بیمه اجباری شخص ثالث. - ارکان: فعل زیان‌بار یا ترک فعل مقصرانه، ورود ضرر (جسمی/معنوی/مادی)، رابطه سببیت، و تقصیر (جز در برخی موارد مسئولیت محض/خطر). 2) جایگاه آنوسمی در نظام دیات و ارش - دیه‌های معین: قانون مجازات اسلامی 1392، کتاب چهارم (دیات)، باب دیات منافع اعضا. - حس بویایی منفعت عضو است و دیه معین ندارد؛ در فقدان نص، ارش تعیین می‌شود. - مواد 449 و 450 قانون مجازات اسلامی: در جراحات و منافع فاقد دیه مقدر، ارش توسط دادگاه با نظر کارشناس تعیین می‌شود. - ماده 709 به بعد (منافع): برای برخی حواس دیه مقدر پیش‌بینی شده؛ در مورد بویایی غالباً ارش ملاک است مگر اگر در رویه محلی نظریه‌ای ثابت شده باشد. - در خسارت مازاد بر دیه (هزینه‌های درمان، ازکارافتادگی، ضرر و زیان مادی و معنوی): ماده 1 و 2 ق