راهنمای حقوقی اثبات از دست دادن حس بویایی (آنوسمی) و نحوه مطالبه خسارات مادی و معنوی در دعاوی ایران 1) مبنای مسئولیت و ارکان دعوا - مبانی قانونی: - قانون مسئولیت مدنی 1339، مواد 1، 2، 5، 9، 10 و 11 (الزام واردکننده زیان به جبران خسارتهای مادی و معنوی). - قانون مجازات اسلامی 1392 (کتاب دیات)، مواد مربوط به دیه منافع و حواس؛ حس بویایی از منافع محسوب میشود و در صورت از بین رفتن یا نقصان، دیه یا ارش دارد (مواد 589، 713 به بعد و قواعد عام ارش). - قانون آیین دادرسی مدنی، مواد 199، 258 به بعد (کارشناسی)، 515 تا 520 (هزینه دادرسی و خسارت تأخیر)، برای نحوه مطالبه و اثبات. - ارکان مسئولیت: - فعل زیانبار (تقصیر یا تسبیب)، - ورود ضرر (از دست دادن حس بویایی و تبعات آن)، - رابطه سببیت بین فعل و ضرر. - در دعاوی کیفری (مثل ضرب و جرح عمدی/غیرعمدی، حوادث رانندگی): امکان مطالبه دیه/ارش حس بویایی و نیز ضرر و زیان ناشی از جرم در دادگاه کیفری وجود دارد (مواد 14 و 15 قانون آیین دادرسی کیفری). در دعاوی صرفاً حقوقی: مطالبه بر مبنای قانون مسئولیت مدنی. 2) اثبات از دست دادن حس بویایی - ادله اصلی: - گواهی پزشکی قانونی: ارجاع به سازمان پزشکی قانونی برای معاینه تخصصی گوش و حلق و بینی (ENT) و آزمونهای استاندارد بویایی (مانند UPSIT یا Sniffin’ Sticks)، ثبت مدت و شدت آسیب، تعیین دائمی یا موقت بودن. - مستندات پزشکی: پرونده بیمارستانی، MRI/CT در صورت لزوم، نتایج تستهای عصبی، سوابق درمانی. - گزارش کارشناسی:
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری